Ve söyle dedi güneş toprağı çatlatırken: "Ben seni bana sadık olasın diye sevmedim, sen de bende olmayanları buldum." Güvenirdi henüz keşfedilemeyen yanlarıma. Duyuruyorum yaşadığımı katılarak mitinglere. Katlandığım ukalalıkların içindeydi direnme gücüm. Kuruyan yaprakları da tutmalı dallarımız ve ben her yaprağa ayrı yakışıyordum. Sevmeyenlerden nefret edebilirdim tabii ki, sevmeyi öğretmeseydi Dumanova. Gecenin görünüründe kendime söylediklerim imzalıydı. Kapıyı gösterdi, neyin varsa al git dedi. Tuttum elini, çıktım evden. Aklı bende kitaplarım okurdaydı. Bana ne yakışmaz ki? Yenilendikçe ölüyorum zaten. Seviyorum bende yeniden doğmalarımı. Kitaplarımdı seni darağacından alacak olan. Kalabalıkken de anımsanandım. Yanında değilken de yokmuşum gibi davranmıyordu. Saraylarım yoktu, yangın söndüren uçaklarım da ama süsümü gösteren aynalarım vardı. Yoktur öğretemediklerim, öğrenme kapınız kapalı değilse. Kalıcıyım her şeyiniz gibi sizde. Koruyamaz insandan başka insanı. Kaçma, yakalanırsın eni sonu fikirlerime. Bak, bir damla iyiliğimden bile korkuyor mübarek. Yanan ağaçların hışırtısı birleşse yeniliğe döner orman yüzünü. Kızıyorum beni görmeyen Leman'a, bir karikatürümü bile yapmadı, Gırgır da yapmamıştı, sevişirken Yahudi ile Müslüman füzeler içinde. Kim sever ki seni, beceremezsem ben beni sevmeyi. Gelemiyorum bir türlü kendimi ertelemeye. Yarasız yanlarına da iyi geliyordum besbelli. Kendi doğrularımla insanları mahkum etmekten vazcaydım. Açıyorum perdeleri, ayna da ne görüyorsanız o benim. Gidersem kendimi bırakarak gideceğim, ben kokan yastığına. Herkesin romanı yaşayacaklarında bekliyordu.