Alın işte size ölüm, deste deste.
Yine akşam oldu, şimdiden belli göstermeyecek yüzünü yıldızlar.
Alın size işte bomba, sıra sıra.
Sığmıyor kucağımıza kıpkırmızı çocuklar.
Biz doydukça, doymadı kimyager Nobel ölüm aletleri üretmeye.
Kış her yere romantik gitmiyor.
Sarıl, çok sarıl üşüyorum. Pek işe yaramıyor kat kat kuşanmam.
Yine sızladı özlemim.
Özlemsiz de olmuyor nitekim, şikâyet etsek de.
Bahara ne kaldı? Toprağın patlamasına ne kaldı?
Yalnız yine umutlarım, biçare...
Vazgeçiyorum bu kez aklı başında gerillalar gibi umuda sığınmaktan. Bir fakirler umut edermiş, koşarmış piyango bayisine, bir de aç tavuklar kendini darı ambarında sanırmış.
Bana umut değil çabalamak gerek, evrimden sonraki devrim gerek.
Hadi, oku bir şiir, senden olsun, uslu uslu olmasın.
Açtırsın bizi okyanusa, boğuştursun kudurgan dalgalarla, azmış fırtınalara meydan okutsun. Asılalım küreklere akıntıya karşı, yelken açalım ufka.
Kulaçlarken safımıza katılanları alalım, azalsın düşman safı.
Bir şairden şiirler, romancıdan tümceler, ressamdan fırça dokunuşları yağarsa ancak temizlenir günahlar, papaza gerek kalmaz.
Usta yönetmenlere bırakmalı işi, onlar çeksin aşkımızı, kamera hilelerine başvurmadan.
Azalacaktır bak gör kan damlaları, beyazın içinde unutulacaklar.
Kalkma vakti, vakit beklenen vakit.
Toprak bellenmeyi bekliyor, tohum ekilmeyi, ırgat hasadı...
Yanlış gitmedi bu kez atılan mesaj, alacağını aldı herkes, ne sağır mazeret bulabilir, ne kör “görmedim” diyebilir.
Hadi bir şiir de sen yaz, erisin taşlar, dökülsün şelaleden dizeler, ölüm korksun doğrudan.
Kaktüsler çiçeğe durdu, çöl su içirdi.
Gölgesinde uyumalı gece laciverte dönmeden.
Göründü bir yıldız. İşte Özenç. Bak bak şurada. Gördü gördüğümü. İşte Behçet, yanındaki Soner. Aha bak, bakıyor bize Veli Eskili, Adem Kütük el salladı. Yıldız tarlasına döndü menekşeli gece.
Durma oku bir şiir daha, bu kez benden olsun.
De hadi, açsın dilde Metin Göktepe:
“Alışıktın sıcaklara
Kara kuru yanmalara
Ateşin gölgesinde dinlenir
Kızgın saclarda yürürdün
Sulardın dirilişinle çemberimizdeki gülleri
Oy Metinim
Bulut gözlüm
Korkar ölüm
Kaçar ölüm
Anaların memelerinden
Rastlaşırdık kalemiyle düzenlerken göçü basının Göktepe’sinde
Görürdük kamerasından Metin’in nakşederken olayları fotoğraflara
Bir güzel uyanırdık ölüm serpili topraklarda
Oy Göktepem
Güneş gözlüm
Sağdık sütü
Öldü ölüm
Yıllarımızın sayfasında açarken gül gül
Bıraktık demeyi oy oy”
Bu ilkimiz, bu açarımız...
Yaşayanlar hep sevişerek yaşar, bunu gördü resme bakanlar.
