Buluyordu mutlaka bana eşlik etmenin bir yolunu. Akıllıydı. Her yaptığını bilerek, göz önünde yapıyordu, bense üsten alıyordum. Unutturmuyorum kurduğu hayali. Bir şarkı açıyorum, seriliyor tül gibi tenime. Okurların gül hatırına yazıyorum. Doğrularım doğru geldikçe doğrular üretmeye devam ediyorum. Dizi arası reklamlarda değil harbiden zaman ayırıyordu bana. Gelen gidene hayal açıcı olmam bundandı. Şanslıydı, aynı yüz yıldaydık. Gönül bahçesinde gül gül açıyorum, şimdi daha fazla benli. Dünyayı sığdırabildiğim yere onu da sığdırıyorum, düşüncem düşünceleriyle gelişiyordu. Denkti bana, o eylemciydi ben yazandım. Düşmezsem bilmeyecekti aklının yerini. Kalemimin dolu okkasıydı. Büyütüyorduk birbirimizi. Yakışıyordum ona. Doğruları yazmaktan kalem dayanmaz oldu. Önce yakışıklılığımla tavladım, sonra karakterim girdi devreye, vazgeçilmezi oldum, küsmesinde, barışmasında şimdi ben varım. Sözlerim şangır şangır taşıdığı küpeleri oldu. Anladım çok erkenden, en fazla kendime gerekli olduğumu. Güzelliğim herkese benzemememdendi. Giremem demeyin, kapım çalınık. Hassastım, iğne deliğinden geçen dilim vardı. Unutmaya niyetli değilim unutulması gerekenleri. Zarafetimin önünde açılıyordu kitaplar ay gibi. Yaprak gibi ellerine doğuyordum her seferinde. Biliyorum sevgimi nasıl açabileceğimi, iyi bildiğim şeyse beni canla başla dinleyeceği. Aslında çıplak değilsiniz, evimizde var, az çok paranızda, kitaplarımda başucunuzda, ee daha ne diyemiyorum, az beni değil fakir akıllıları mutlu eder.