Dün enflasyon verileri açıklandı.
Türkiye İstatistik Kurumu aylık yüzde 2,96; yıllık yüzde 31,53 dedi.
Enflasyon Araştırma Grubu ise Şubat için aylık yüzde 4,01; yıllık yüzde 54,14 açıkladı.
Rakamlar farklı olabilir.
Ama pazara çıkan vatandaşın filesi aynı.
Aynı gün, Mehmet Şimşek “Kişi başı gelir 18.040 dolara çıktı, yüksek gelir grubundayız” dedi.
Ardından Abdullah Güler 17 milyon emekliye 5 bin TL ikramiye verileceğini açıkladı.
İstatistiklerde iyileşme varsa neden ikramiye yükseltilmedi ? Emekli için hayal kırıklığı oldu bu.Mutfakta huzur yok.
Tam o saatlerde kulaklarımda bir şarkı çalıyordu:
Bulutsuzluk Özlemi ve Şebnem Ferah söylüyordu:
“Hiçbir kere hayat bayram olmadı…”
Haklılar.
Belki de hayat hiçbir zaman bütünüyle bayram olmadı.
Ama her nefes alışımız küçük bir bayramdı, biz fark edemedik.
Bugün mesele sadece enflasyon değil.
Bugün mesele umut enflasyonu.
Bir de, ekonomik tabloya jeopolitik pencereden bakalım. Komşumuzda savaş var. Enerji paylaşım savaşları dünyanın gerçeği. Petrol zamlanacak, maliyet artacak, her şey zincirleme etkilenecek.
BIST 100 sarsılıyor.
Madenler yükseliyor.
İnşaat diplerde bekliyor. Sanayici düşünceli..
Rakamlar konuşuyor ama ruhlar susuyor.
Peki asıl soru şu.
Para bitince aşk da biter mi?
Biten şey aşk değildir.
Biten, konfor alışkanlığıdır.Biraz israf durulması olmalı.
Gerçek sevgi; maaş düştüğünde, pazar filesi hafiflediğinde, sofradaki çeşit azaldığında sınanır.
Cebin doluyken herkes yanında olur.
Cebin boşken kalan, hayat arkadaşıdır.
Ekonomik kriz sadece piyasayı değil, karakteri de ortaya çıkarır.
Evet, zor günlerden geçiyoruz.
Evet, dar gelirli yoruldu.
Evet, emekli geçim derdinde.
Ama unutmayalım,
Bir umuttur yaşamak.
Kızıp verem olmayın.
Öfkeyi kalbinize yerleştirmeyin.
Yaşama gücünüzü koruyun.
Ve hatırlayın…
MFÖ ne diyordu:
“Ne güzel şeysin sen
Hep yaşın 19
Gel yanıma sar beni
Bugün var yarın yokuz…”
Para her şey değildir.
Ama umudu kaybetmek her şeyin bitişidir.
Belki hayat hiç bayram olmadı.
Ama insan, umudu varsa bayramı kendi içinde kurabilir.
