Son yıllarda Amerikan siyasetinin en tartışmalı figürlerinden biri olan Donald Trump, yalnızca alışılmadık üslubuyla değil, aynı zamanda küresel güvenlik dengelerini zorlayan politikalarıyla da hafızalara kazınmaya devam ediyor. Kendini dünyanın mülk sahibi ilan etmiş bu adamın dış politika anlayışı, çoğu zaman stratejik derinlikten ziyade anlık reflekslere dayanan, riskleri küçümseyen ve sonuçları itibarıyla tehlikeli bir çizgi izletti.
Trump döneminde diplomasinin yerini giderek tehdit dili aldı. Uluslararası ilişkiler, müzakere ve uzlaşı zemini olmaktan çıkarılıp bir tür güç gösterisi sahnesine dönüştürüldü. Şov temalı tehdit içerikli davranışları ülkeler arası ekonomik dengeleri de alt üst etti..Bu tür anormal iniş çıkışları, yalnızca rakip ülkelerle değil, geleneksel müttefiklerle de gerilim yaratırken; küresel sistemi dengeleyen hassas mekanizmaları aşındırdı. Özellikle askeri güç vurgusunun sıkça ve ölçüsüz biçimde dile getirilmesi, krizlerin yönetilmesini değil, büyütülmesini beraberinde getirdi.
Daha da çarpıcı olan ise , bu sert söylemlerin çoğu zaman iç politikaya yönelik bir araç olarak kullanılması oldu. Popülist tabanı konsolide etme uğruna uluslararası gerilimlerin tırmandırılması, küresel barış açısından ciddi bir risk oluşturdu.
Bu durum, dış politikanın rasyonel zeminden koparak iç siyasi hesapların bir uzantısına dönüşmesi anlamına geliyor ki bu durum giderek ABD’yi bir iç çekişmenin içine çekiyor.
Trump’ın öngörülemezliği, destekçileri tarafından “stratejik avantaj” olarak pazarlanırken, gerçekte bu durum uluslararası aktörler nezdinde güvensizlik yaratıyor. Devletler arası ilişkilerde güvenin zedelenmesi ise yanlış hesaplama riskini arttırmakla kalmaz ki tarih, bu tür hataların nasıl büyük savaşlara yol açabildiğinin sayısız örneğiyle doludur.
Bugün geriye dönüp bakıldığında, bu dönemin en dikkat çekici miraslarından biri, normalleşmiş bir gerilim siyaseti de olabilir. Sürekli kriz üreten, tansiyonu yüksek tutan ve diplomasiyi ikinci plana iten bu yaklaşım, ABD’yi doğrudan bir savaşa sokmamış olabilir; ancak onu tehlikeli eşiklere defalarca getirdiği gerçeğini değiştirmez.
En nihayetinde, mesele yalnızca bir liderin sertliği değil, bu sertliğin sorumsuzlukla birleştiği noktadır. Bu dış politika pratiği, güçlü liderlikten çok kontrolsüz bir risk alma eğilimini yansıtıyor.. Ve bu eğilim, dünyanın en büyük askeri gücüne sahip ülkelerden birini yöneten bir aktörde görüldüğünde, yalnızca bir ülke için değil, tüm dünya için ciddi bir tehdit anlamına geliyor.
