Her sabah okul yoluna düşen her çocuğun kalbinde aynı heyecan olmaz. Kimisi arkadaşlarına kavuşmanın sevincini taşırken, kimisi de içine sığdıramadığı bir korkuyla yürür o yolu. Çünkü bazı çocuklar için okul; sadece derslerin işlendiği bir yer değil, aynı zamanda incinmenin, kırılmanın ve yalnız kalmanın adresidir.
Akran zorbalığı, çoğu zaman yüksek sesle bağırmaz. Sessizdir. Bir bakışta gizlidir, bir fısıltıda saklıdır, bir kahkahanın arasında kaybolur. Ama en çok da kalpte iz bırakır. Bir çocuğun “Ben neden sevilmiyorum?” diye kendi kendine sorduğu o anlarda büyür.
Bir söz… Belki söyleyen için sıradan, ama duyan için unutulmazdır. Bir itme… Belki küçük bir hareket, ama bir çocuğun dünyasını sarsmaya yeter. Gün geçtikçe o çocuk içine kapanır, sesi kısılır, gülüşü eksilir. Ve kimse fark etmeden, içindeki ışık yavaş yavaş söner.
En acısı da şudur: Çoğu zaman bu acı görülmez. Çünkü çocuklar anlatmaz. Utanır, korkar, anlaşılmayacağını düşünür. Oysa onların ihtiyacı olan tek şey; birinin gerçekten dinlemesi, anlaması ve yanında olmasıdır.
Bir öğretmenin fark eden bakışı, bir arkadaşın uzattığı el, bir ebeveynin içten bir “Nasılsın?” sorusu… Bazen bir çocuğun hayatını değiştirmeye yeter. Çünkü sevgi, zorbalığın en güçlü panzehiridir.
Unutmayalım, zorbalık sadece bir çocuğun değil, bir toplumun yarasıdır. Ve her yara, zamanında sarılmazsa derinleşir. Çocuklarımızı sadece başarılı değil, aynı zamanda vicdanlı bireyler olarak yetiştirmek zorundayız.
Belki de yapmamız gereken en önemli şey şu: Çocuklara güçlü olmayı değil, iyi olmayı öğretmek.
Çünkü bir çocuğun kalbi kırıldığında, aslında hepimiz biraz eksiliriz.
