Eski alim ve ulemalar de ki; Üslubu beyan - ayniyla insan : yani insanın düşünceleri ve ifade tarzı onun karakterini gösterir.
Dil de bir karakter göstergesidir. Sözlü ya da yazılı; uzun veya kısa...
Dil , dibi görünmez bir okyanustur. Yüzeyi hep çalkantılı ve dalgalıdır.
Kıyıya atar içindekileri. Güzellikler yeni güzellikleri doğurur. Kötülükler kötülükleri doğurur.
Düşüncelerin ağırlığı, yazılmış cümleler den daha fazladır.B ugün söyleyip rahatlıyacaksın - yarın bunları unutacaksın öyle mi?
Fakat unutmayalım ki insan, her sözün ve her durumun kayda geçirildiği bir yer var.
Dilini kırk düğümle bağlayan insanlar var. Yıkılanın ve kırılanın bir gönül dağı olduğunu unutup - Yusuf'u kuyuya atanlar var. Pişmeyip ham ve çiğ kalanlar var.
Ancak küpün içindeki sızarmış dışarıya... İnsan nefsine boyun eğerse insan olamaz. Rızasız bahçenin gülü derilemez. Zorla güzellik olmaz.
Ne kadar bilirsek bilelim, söylediklerimiz karşımızdakinin anlayabildiği kadardır.
" Dokunsalar ağlayacaktım; Ama dokunmuyorlar."
