Bazen sabah yataktan kalktığımızda bile kendimizi yorgun hissediyoruz. Gün daha yeni başlamışken üzerimize çöken bir ağırlık, yapılacak işler, yetişilmesi gereken yerler ve bitmek bilmeyen sorumluluklar… Üstelik çoğu zaman bu yorgunluğun nedenini bile tam olarak bilmiyoruz. Uyuyoruz ama dinlenemiyoruz, dinleniyoruz ama kendimize gelemiyoruz. Belki de artık yalnızca bedenimiz değil, zihnimiz de yoruluyor.

Günümüz insanının en büyük sorunlarından biri, sürekli bir şeylere yetişmeye çalışması. İş hayatı, ev sorumlulukları, ekonomik kaygılar ve sosyal medyada karşımıza çıkan kusursuz hayatlar… Başkalarının hayatlarına bakarken kendi hayatımızı sorguluyor, farkında olmadan kendimize yeni yükler ekliyoruz. Her şeye yetişmek, herkesi memnun etmek ve hiçbir şeyi aksatmamak isterken kendimizi listenin en sonuna koyuyoruz. Oysa insanın kendine ayırmadığı zaman, bir süre sonra hem ruhundan hem de bedeninden eksiliyor.

Peki, gerçekten dinlenmeyi biliyor muyuz? Elimize telefonu alıp saatlerce ekran kaydırmayı, zihnimizi dinlendirmek sanıyoruz. Oysa bedenimiz hareketsiz kalsa bile zihnimiz düşünmeye, kıyaslamaya ve endişelenmeye devam ediyor. Gerçek dinlenmek bazen hiçbir şey yapmamayı, bazen açık havada yürümeyi, bazen de herkesten uzaklaşıp kendi sesimizi duymayı gerektiriyor. Elbette sürekli devam eden yorgunluğu yalnızca strese bağlamak da doğru değil; yeterli uykuya rağmen geçmeyen yorgunluk, bazı sağlık sorunlarının da habercisi olabilir. Bu nedenle bedenimizin verdiği sinyalleri görmezden gelmemeliyiz.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormanın zamanı geldi: Hayatı gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa yalnızca günü tamamlamaya mı çalışıyoruz? Her gün biraz daha fazla çalışmak, biraz daha fazlasını başarmak ve herkese yetişmek zorunda değiliz. Bazen yavaşlamak da ilerlemektir. Kendimize ayırdığımız zaman bir lüks değil, ihtiyaçtır. Çünkü hayatın bütün sorumluluklarını yerine getirirken kendimizi kaybedersek, sonunda yetiştiğimiz hiçbir şeyin tadını çıkaramayız. Unutmayalım; her zaman güçlü görünmek zorunda değiliz, bazen kendimize dinlenme izni vermek de en büyük güçtür.

Sağlıcakla kalın. Haftaya görüşmek üzere...