Şairlerin esin kaynaklarına açık olan yüreği onun aşk'a ve hayata açılan kapısıdır.Şiir ikliminde sultanlar köle, köleler ise sultan olabilir.
Çünkü şiir ülkesinde hiyerarşi yoktur.Kuralsızdır.
Merhametsizdir. Şiir, mucize üstüne mucizedir.Ş iir, vücud ikliminin sultanıdır.
Söz evvelse, Şiir ahirdir... Ervah- ı Ezelden, Levh- i kalemden bu zamana şiir hükmetmiştir.
Şiir, gerçeği, yalnızca gerçeği söylemez.
Geçmişi hatırlattığı gibi geleceğe dair uyarılarda da bulunur.
Şiir bazen ölür, bazen başını alır gider.Ama aşk şiirle hep aynı yerde olur...
Şiirin dili aşkın dilidir. Her fani, ne yazık ki bu dili ve bu dilin Edebiyatını öğrenemeden göçüp gider... Vel- hasılı kelam: Edebiyat, hele de şiir olmayaydı, Aşk olarak tanıdığımız hissiyat ol(a)mazdı, Kanaatimce...
son söz Fuzuli Üstadımızdan"Her ne var ise aşk imiş bu alemde/ Gerisi kıyl- u kal imiş" ( kıyl- u kal: boş laf, dedikodu)
