Türk müziği, tek bir binanın iki katı gibidir: alt katı Türk Halk Müziği, üst katı Türk Sanat Müziği. Alt kat, halkın ruhunu taşır; sevgi, hüzün ve günlük yaşamın tüm duygularını doğrudan gırtlaktan çıkarır, kelimeler ritim ve duyguyla birleşir, en doğal hâliyle kalpten kalbe ulaşır. Üst kat ise sanatın inceliğini taşır; kelimeler notalarla uzar, terennümle söylenir, “tir,ye ,le ,lel ,li” gibi süslemeler melodiyi zenginleştirir. Bu icra farkı, iki müziğin de kendi özgün estetiğini ve karakterini ortaya koyar.
Türk Sanat Müziği, Osmanlı’dan günümüze uzanan klasik Türk musikisinin mirasıdır. Ancak günümüzde “klasik” yerine “Türk Sanat Müziği” denilmesi, geleneği çağın yorum ve fantazi eserleriyle buluşturmuş, klasik çizgiyi biraz modern bir nefesle harmanlamıştır. Artık eserler sadece nota değildir; duygu, yorum ve süslemelerle günümüzün estetiğine uygun olarak yeniden hayat bulur.
Ne yazık ki bazen sanat müziği ve halk müziği arasında farkında olmadan bir ayrım doğabiliyor. “Bizim müziğimiz, sizin müziğiniz” algısı, bu iki katın birbirinden kopuk olduğu yanılsamasını yaratıyor. Oysa Türk müziği bir bütündür. Halkın ezgisi sanatla beslenir, sanatın inceliği halkın duygusunu yüceltir. Alt kat ve üst kat, birbirini tamamlayan iki estetik düzeydir; biri olmadan diğeri eksik kalır.
Biz müzisyenlerin görevi, bu iki kültürü ayırmak değil, aynı çatının altında birleştirmek ve yaşatmaktır. Türk müziğinin özü hem halkın sesi hem de sanatın nefesidir. Köklerini bilerek, öz değerlerini koruyarak ve her iki katı bir arada icra ettiğimizde, Türk müziği hak ettiği bütünlüğe, güce ve derinliğe ulaşır. Bu bilinçle çalışmak, geçmişimize saygı, geleceğimize ise mirastır