Romantik bakışların altından geçiyorum, iltifatlara değdi başım. Baştan söylüyorum, hazırlanan yeni anayasa, barışı kalpten vuracak. Seni Türk, Kürt, Arap, Çerkez... milliyetçilerine değil devrimcilere emanet ediyorum. Dışında kalınca içime, içimde kalınca dışıma koşuyorum. Nüsü utanç değildi, çaldıklarından utanmıyordu. Çok işimiz var, 23 Nisan kutlanacak. Dünden yarına kalan tazeliğiydi. Yüzüyle yüzsüz değildi. Vatanseverde oldu garantilemek için geleceğini. Bugün de aklına konuk oldum Tolstoy'un Dirilişini konuştuk. Depreşiyor sitemlerim. Hayatımızı da tamir etmeliyiz. Olmaz böyle, bu tavırla bu saldırılar durmaz. Amerikan bezinden yapılıyor artık kefenler. Omuzlarımdı leyleklere yuva olan. Açıkken de görmüyordu vazgeçtiklerimi. Dilimi açtım, dil altındakiler boşandı. Vazgeçti unutmak için yaşamaktan. Yönetmenlerdi cehaleti yükselten. Aynı yalaktan su içmeli. Hiç olmayacak günlerimiz için savaşan bir nesildik. Kendime baktım, kalem izlerim takip ediliyordu. Felsefenin temel ilkelerini arıyordu diplomasız akademisyenler; kitaplarımın arasında bulundu Diyalektik Materyalizm. İlk kendini terk eder insan tartışmayınca kendiyle. Bir hayalin küflenerek dökülmesiydi barış denilen bu süreç. Bir halkın düşleri üşüdü. Zeferin boyunu geçmeyecek, boyunda zaferi. Bilinçli cahillikti sergiye açılan. Elbette bir bildikleri vardı şarkıların, yoksa yanarlar mıydı? Esas istenen eşit insan hakkı olmalı. Çorap söküğü gibi gelen senfonik itirazlardı. Sergilediğim fotoğraflarım değildi esasında, mizacımdı. Haziran da ölmekte güzel, başardıysak insan olmayı. Örselenerek uyandırıldı halk. Atanan kayyım değil örgütlenmiş korkuydu. Sormalı elden ele geçerken kirlenen paraların gölgeliğinde: "Sen ne kadar hak ettin ödülü? Ödül seni hak etti mi?" Kazanamayanlar, yarışı hak etmeyenler miydi? Bırakmayı sevdim, özgür seviyor beni. İzinliydi fikirlerim aklımdan kurtulmaya. Bir okura değil bana da kafa tutuyor öykülerim.