Bazı yerleşkeler vardır, yıllar geçtikçe büyür, gelişir, değişir, kabuğunu kırar. Bazıları ise zamanın akışına inat, aynı sorunların etrafında dönüp durur. Takvim yaprakları değişir, nesiller değişir, verilen sözler değişir ama şehrin makûs talihi bir türlü değişmez.Kadirli 20 yıl önce ne ise şimdilerde yine bildiğiniz gibi; tek fark,artan nüfus ve ona paralel artan araba sayısı,ha bir de durmadan plansızca yayılan beton binalar,yoksa yap-boz yollar,zamana direnen köprüler,dereler aynı …
Kadirli’ye baktığımda zihnimi kurcalayan soru hep aynı; Bu yer neden hak ettiği gelişimi bir türlü yakalayamıyor? Bir yer hiç mi ama hiç mi değişmez?
Tarihiyle, kültürüyle, bereketli topraklarıyla, çalışkan insanlarıyla nice güzellikleri barındıran Kadirli, neden hâlâ potansiyelinin gerisinde kalıyor? Neden yıllardır aynı meseleleri konuşuyor, aynı eksikliklerden yakınıyor, aynı beklentilerle oyalanıyoruz?
Yollar, kaldırımlar, altyapı, trafik, düzensiz kentleşme… Bunlar artık şehrin gündelik hayatının değişmeyen başlıkları. Fakat asıl mesele yalnızca bunlar değil. Asıl mesele, bir şehrin geleceğine dair güçlü bir vizyonun eksikliğini hissetmek.
Bir şehir sadece asfaltla, betonla, binalarla gelişmez. Kültürle, sanatla, eğitimle, üretimle ve sosyal yaşamla gelişir. Gençlerine hayal kurabilecekleri, yeteneklerini geliştirebilecekleri imkânlar sunabildiği ölçüde büyür.
Bırakın betonu binayı,asfaltı , kültürel etkinlikler, sanatsal faaliyetler, nitelikli sosyal alanlar, istihdam fırsatları bakımından ne kadar yol alabildik? Gençlerimiz geleceklerini neden başka şehirlerde aramak zorunda hissediyor? Sosyal ve kültürel hareketliliğin minimum olduğu bir yerde genç ve dinamik beyinleri ne ile nasıl avutabilirsiniz? Neredeyse bir şehir nüfusuna sahip bir yerleşkede en basitinden bir kitap fuarı organize edilemez mi? İnsanlar neden büyük çaplı alışverişler için başka illere taşınıyor? Bu sorulara cevap olacak çözümlerin artık ciddi manada masaya yatırılması gerekiyor.
Kadirli’nin yalnızca bugünü değil, yarını da düşünülmeli. Tarımıyla, sanayisiyle, tarihi ve doğal güzellikleriyle sahip olduğu imkânlar daha etkin değerlendirilmeli. Şehir, kendi potansiyelini seyretmekle yetinmemeli; onu ekonomik ve sosyal bir güce dönüştürebilmeli.
Ve artık şu bir gerçek: Bir şehrin geri kalmışlık hissi yalnızca kaynak yetersizliğinden değil, ortak bir gelecek tasavvurunun oluşturulamamasından da beslenir.
Bu mesele siyasi görüşlerin, kişisel hesapların, günübirlik tartışmaların ötesinde olmalı. Kadirli hepimizin. Bu şehrin geleceği de hepimizin ortak sorumluluğu.
Yerel halk, geçici çözümlerle avunmak, aynı sorunları her yıl yeniden konuşmak istemiyor,bilakis, planlı, yaşanabilir, üreten, kültür ve sanatla nefes alan, gençlerini geleceğe umutla bağlayan bir Kadirli görmek istiyor.
Bir memleketin kaderi, sürekli ertelenen umutlardan ibaret olmamalı.