Onu çok yönlü kimliğiyle tanırız. Ancak bir de kendi anlatımıyla tanıyalım istedik. Kendini anlatırken gözleri parlıyordu. Bu parıltı, yaşanmışlıklarından ve şiirlerinden geliyordu. Sesi, bir gencin sesi kadar gençti. Boşuna demiyoruz: Şiir gençtir.
Yavuz Bildik, 1952 yılında Sarıkamış’ta doğdu. Makine mühendisidir ve mesleğinde 50 yıllık bir geçmişe sahiptir. 20. ve 21. dönemlerde Adana Milletvekilliği yaptı. 1967 yılında yazdığı ilk şiirle derece aldı ve gidiş o gidiş…
Kalem şairliğinin yanı sıra Anadolu âşıklık geleneğinin de bir üyesidir.
Rüzgârla Söyleşi, Dalgaların Gece Vardiyası, Gizemli Heceler ve bu üç kitabın bir araya getirilmesiyle oluşturulan Üç Telden Şiir adlı eserlerini okurlarıyla buluşturdu. Ayrıca Tren ve Zaman, Atışmalar ve Hicivler ve Hece Şiirle adlı kitaplarıyla birlikte toplam altı kitap yayımladı.
MESAM (Türkiye Musiki Eseri Sahipleri Meslek Birliği) üyesidir. Birçok televizyon programı hazırlayıp sundu. TRT repertuvarına giren, Türk sanat müziği ve Türk halk müziği tarzında eserleri bulunmaktadır.
Şiirle tanışmasını şöyle anlatıyor:
“Daha çocukken babaannemden Yunus Emre şiirlerini dinleyerek şiirle tanıştım. Evimizde genellikle söz sanatlarıyla, özlü sözcüklerle cümleler kurulurdu.”
1992 yılına kadar yalnızca halk şiiri yazan Bildik, bu tarihten sonra özgür koşuk tarzında şiirler de kaleme almaya başladı.
Şiir nedir, ne değildir diye söze başlamak isterken o anlatmaya başladı, biz de büyük bir keyifle dinledik.
“Şiir, dışarıdan müdahale edilemeyecek bir dünya oluşturmaktır. Bu yapısıyla şairi dünyanın en özgür bireyi yapar. Ancak şiirin içeriğini, şairin ruh yapısının yanı sıra yaşamı kapsayan her konuda başkaldırı, sevgi ve hüzün gibi etkenler de yönlendirir.”
Şiir, onun için başkaldırıydı; isyanın dile gelişiydi, sevgiydi. Bir aşk teklifiydi. Bize şiirin teslimiyet ve edilgenlik olmadığını söyledi. Ardından anlatmaya devam etti.
Pir Sultan başkaldırıyı, Karacaoğlan aşkı, Yunus ise mistik sevgiyi ve hoşgörüyü yoğunlukla işlemiştir.
Bundan esinlenerek şu dizeleri kaleme almıştır:
Karacaoğlan, Yunus bir de Pir Sultan,
Aştıkları dağı nasıl aşayım,
Bir sevda, biri isyan, biri can…
Bilmiyorum hangi yöne koşayım!
Şiirle yetinmedi; söze döktü, türküye döktü. Bağlama çalmayı öğrendi. Halkın aşkını, umudunu ve itirazını bağlamanın tellerinde aradı. Bulduklarını paylaştı, yine paylaştı; sanki her defasında kendisi yeniden buluyor, yeniden keşfediyordu.
Şiirler ve türküler, toplumun yürek dilidir.
Bu açıdan bakıldığında sevda, ağıt, gurbet ve sitem gibi içeriklerin yanı sıra öfkenin dile gelişi de şiirin ve türkünün ifade alanına girer.
Bağlama ve türküler, başta feodalite olmak üzere, fiziksel sadeliği ve taşınabilir olması bakımından oldukça avantajlı bir müzik aracıdır.
Bütün vurmalı çalgılar, hedef aldıkları topluluk farklı olsa da bir öfke dışavurumuna yol açabilir.
Bir piyanonun tuşlarına vururken tuşların üzerindeki kapitalizmin izlerini silmek düşünülebileceği gibi, bağlamanın göğsüne vurunca da ağanın izlerini silmek olarak değerlendirilebilir.
Şiiri halk severken bir ağanın, beyin, diktatörün ya da kapitalistin neden sevmeyeceğini sordum. İçtenlikle açıkladı:
“Şiiri halk o kadar sever ki ‘Halkın dört kişisinden beşi şair’ olabiliyor. Halkın şiiri sevmesi, o dizelerde kendini bulmasından da kaynaklanıyor.
Pir Sultan’ın sazını Hızır Paşa’nın sevmesi beklenemez.
Geçmişte saraylarda övgüler dizen şairler de olmuştur. Eminim ki o şairler bile imgelerle kin kusmuşlardır.”
Şiir bir teklif midir? ‘Seni seviyorum’, ‘Hep aklımdasın, kalbimdesin, dilimdesin’ demenin bir yolu mudur? diye soracakken yine o sözü aldı ve şu ifadelere yer verdi:
“Sadece eşime olan aşkımı değil, birçok sorunu da şiirle dile getirerek sonuca ulaştığımı söyleyebilirim. Bu da beni keyiflendiriyor.”
Eşine ilgisini, beğenisini ve sevgisini şiirle ifade etmiş. Yetmemiş; şiirle arkadaşlık teklif etmiş, evlilik teklifini de şiirle yapmış. Kaleme aldığı her şiire özenle aşkını katmış.
1996 yılında kaleme aldığı bir şiirinde de bize bunları anlatmış. İşte o şiir:
KIYIDAN KIYIYA ÇARPAR DURURUM
Kemlisi kaybettim yitik gibiyim,
Karanlıkta gözüm kırpar dururum.
Sel'e kapılmış bir kütük gibiyim,
Kıyıdan kıyıya çarpar dururum.
Bedenler yüreğe olur mahana,
Sevdalar doluşur bütün cihana,
Bir gönül vermiş ki Yaradan bana...
Taşkın sevdaları serper dururum.
İnsanı zikrettim her an dilimde,
Ben de bir insanım kendi hâlimde.
Yaşamı bir maket ettim elimde...
Her bir köşesinden kırpar dururum.
Bağırlar sularım, elimde kürek,
Gönüller dayadım, ben oldum direk,
Her yeni sevdaya düştükçe yürek...
Kırkından sonrası körper dururum.
Gün geldi; olmadan deştim çıbanı,
Gün geldi; kıskandım dağda çobanı,
Gönül tarlasından otu, yabanı...
Sevgi tırpanıyla tırpar dururum.
Gözüm yoktur bu dünyanın felinde,
Kapılmış giderim yaşam selinde,
Elimdeki sazın gergin telinde...
Kendi kaderimi çırpar dururum.
Gönülden gönüle, var mı ulaşım?
Yavuz'um, bilmedim nedir telaşım,
Gönül kalesinden dik oldu başım,
Şakûli kayadan sarpar dururum…
İbrahim Yavuz Bildik’i dinlerken bir kez daha anladık ki şiir, yalnızca kâğıda dökülen dizelerden ibaret değildir. Bazen bir başkaldırı, bazen bir sevda, bazen bir türkü, bazen de insanın kendi yaşamına tuttuğu aynadır.
Onun şiirinde aşk da vardır, isyan da; halkın sesi de vardır, bireyin özgürlük arayışı da…
Ve belki de en önemlisi, bütün bunları anlatırken gözlerinde hiç eksilmeyen o gençlik parıltısı vardır.
Çünkü şiir gerçekten gençtir; şair de yüreğinde şiiri yaşattığı sürece genç kalır.
