Nerede bir şair görsem hemen sorarım: “Şiir, aşka ve sekse bir teklif midir?”
Bu sorum karşısında hemen gardını alır şair. Şiirini ve kendisini koruma pozisyonuna geçer, tehlikeyi sezmişçesine araya barikatlar kurar.
Tehlikeli bir soruyla karşılaşmıştır. Elbette kendisini koruyacaktır. Yoksa teslim mi olacak, benim doğruma mı gelecek? Sonunda elbet gelecektir ama biraz direnmesi gerekir. Eskimiş değerlerini korumalıdır. Hemen teslim olunur mu?
Aşkı ve seksi genellikle birbirinden ayırırız. Aşk masumiyettir, seks yani cinsellik ise kirlenme. Ya da kimilerimiz için aşk, cinsellik değildir; damıtılmış, yoğunlaşmış bir duygu aktarımıdır.
Şiir nasıl hâlâ tartışılıyorsa, şiirin tanımı yoktur deniyorsa aşkı da tartışır dururuz. Bir türlü netleşmez, bir türlü tanı koyamayız.
Hareket hâlinde olan, bulunduğu çağa göre şekillenen kavramlara kesin tanılar konulamaz. Mesela köyde aşk başka yaşanır, kentte başka. İşçi aşkı başka yaşar, burjuva başka. Cinselliği de farklı yaşarlar. İşçi için cinsellik daha çok üreme ve boşalma eylemiyken burjuva için hem üreme hem haz alma hem de estetik bir eylemdir.
Belki de bundan dolayı sevgiyle aşkı aynı şey olarak görmemiz yanlıştır. Aşk ile sevginin aynı olması kimyamıza terstir. Bu nedenle, “Her aşk sevgidir ama her sevgi aşk değildir.” deriz.
Aşkta cinsellik varken sevgide cinselliği göremeyiz. Sevginin kapsamı geniş, aşkın kapsamı dardır; aşk iki kişi arasında yaşanır.
Çocuk sevgisinde, anne-baba, kardeş, arkadaş, komşu, toprak, doğa, hayvan, vatan, bayrak, din ve Tanrı sevgisinde cinsellik göremeyiz. Cinsel eylemlilik aşkta karşımıza çıkar. Aşkta cinsellik yoksa o ilişkide yalnızca sevme eylemi vardır. Bu da arkadaş sevgisi kapsamına girer.
Aşk eylemi özel ve yoğun bir çaba ister. Sevgide kendin olarak kalırken aşkta bir bakarsın kendini tanıyamazsın. Değişirsin. Bazen onun istediği gibi olma çabasına girer, hatta gerçekten de öyle olursun.
Aşkını ilan etmeye gelince, hiç olmadık, o ana kadar yapmadığın şeyleri bile yaparsın.
Sana şiir yazdırır, hatta masumca şiir bile çaldırır. Beğendiğin bir şiiri alır, şairinin adını yazmadan ona yollarsın.
Bütün bunları aşkını ilan etmek, kalbini çalmak için yaparsın.
Bunları yalnızca sevdiğin için yapmazsın. Sevdiğin pek çok şey varken neden bu meşakkatli, heyecanlı, sıkıntılı, uykularını kaçıran, geceli gündüzlü düşündüren yola giresin ki? Cinsel çekim yoksa neden?
Aşk cinsel çekimdir.
Aşkta başlangıçta fiziksel çekim öndedir, karakter sonradan gelir. İşte bu karakter, cinsel eylemlilikle başlayan aşkı uzundan da uzun kılar; bazen bir ömür boyu sürmesini sağlar.
Her karşı cinse âşık olmazsın. Bu nedenle, “Her cinsel çekimde aşk yoktur.” deriz. Aşk, aynı zamanda sevgiden sürekli gıdasını alarak beslenmelidir. Yoksa yaşanan cinsel eylem, duygudan yoksun bir eyleme ya da yalnızca üreme eylemine dönüşür.
Tekrar başa dönelim. Bunca sözden, saptamadan sonra şiirin aynı zamanda aşka, yani cinsel eyleme bir davetiye olduğunu; âşıkların şairleşmesini başka nasıl tanımlayabiliriz?
Burada devreye samimi bir itiraf girmeli. Şair çıkıp şöyle demeli:
“Şiirlerim biraz da aşka, cinselliğe bir tekliftir.”
Şiir bundan utanmaz. Bilir ki cinsellik, estetik kaygılarla yaşandığında; masumiyeti, değişimi ve itirazı da içinde barındıran bir arınma eylemine dönüşebilir.
Şair de bilmelidir şiirlerinin aşk-ı olduğunu.
Çünkü boşuna dememiş şair Mehmet Çetinkaya:
“Aşklar yaşatır aydınlığı.”
Şiir demişken, bir şiirimle bitsin bu hikâye:
CESARETİM
Cesaretim
Gel bari
Yalnızım
Gel ki patır patır ölmekten kurtulayım
Yoksa bitecek aşk
Yoksa yazılamayacak bu roman.