“Baba, ben yazar oldum ama hiç karnım doymadı.”

Bunu babama neden dedim bilmiyorum ama babamdan başka kime diyebilirdim ki, onu da bilmiyorum. Birine demem gerekiyordu, o an galiba babam düştü aklıma, ona dedim. Gerçi babam hiç aklımdan çıkmıyordu ki. Her güç anımda bana çok kızsa da olmadık sözleri o an söylese de yanımdaydı. Kaç kez haberi alır almaz karakolda bitti, yanındayım oğlum der gibi çırpındı ve ne zaman mapusa düşsem yanımdaydı. En uzun mapusluğumda, tam on yıl sekiz ay görüşüme geldi geldi gitti. Mecbur olmadığı hâlde evin nafakasından kesip benimle paylaştı, idamdan almak için avukatların, hâkimlerin, politikacıların kapısını çaldı. Baba diye ünlemem gayet evlatçaydı.

Bu bir acındırma değil, ülkemin gerçeğini dillendirmektir.

Bunu çok edebiyatçı arkadaşımla konuşmuşluğum da var, hepsi aynı dert içindeydi.

Kimi büyük, o büyük dediğimiz ulusal gazeteler, yazarın röportajını yayıneviniz bize reklam vermiyor diyerek yayınlamadığı ve birçok yayınevinin dosyamızı sadece ticari kaygıyla ele alıp yayımlamadığı, kimi dergilerin sadece kendilerine ve yakın çevrelerine sayfasını açtığı, çoğu okurun medyanın parlattığı yazarlara hücum ettiği bir ülkeden söz ediyorum.

Bunun sayısız, çok ciddi nedenleri var elbette. Hele antikapitalist bir sanatçıysan, edebiyatçıysan bu şansın yüzde birlere, ikilere düşer.

“Baba, yazarak karnım hiç doymadı, hatta karnımın nafakasından kesip kitaba yatırdıklarımı da alamadım.” demek istiyorum şu an şikâyet ederek.

Ve devam etmek istiyorum Baba, derhal devam etmek istiyorum.

“Ama Baba, yazdıklarımla beynim doyuyor, bir güzel doyuyor, bunu da bil istiyorum.”

Hani ikinci kitabımın imza gününe gelmiştin ya güzel annemle, gözlerindeki parıltı, sesindeki heyecan, adımlarındaki telaş, oturup kalkmandaki gurur bana yetti, çok yetti.

Açlığın hepsi kötü Baba, bilirim niye açların fırın yıktığını ama isterdim beynen aç olanların da kitabevi yıktığını ve isterdim o günleri de görmeyi.

Beyin açlığı da önemli Baba, yoksa karın açlığının sorularına yanıt veremezsin, çözemezsin problemleri, anlayamazsın anlatılanları, yorumlayamazsın neden aç bırakıldığını.

Bu yüzden hep dedim, en affedilir hırsızlık kitap hırsızlığıdır.

Görmezden geldiler beni, hâlâ geliyorlar, yok saydılar, hâlâ bu dert içindeler. Olsun! Okuyarak, yazarak milim milim yeneceğiz kapitalizmi Baba, bundan eminim.

Yazmayı seviyorum; yazmanın devrimci bir eylem olmasından ötürü, akıl sağlığımı korumasından, beni inatçı ve itirazcı yapmasından, insanı ve aşkı sevdirmesinden ötürü...

Baba, akıl yoksulluğu daha kötü, bunu sen bana anlattın, bir de kitaplar...

“Yazarak kimin karnı doydu ki?” diyorlar, bize bunu alıştırıyorlar, alışmak yok doymamaya.

Bu yazıya şiirimle hakkını verelim mi Baba?

Devrik tümce gibidir ihtilalcinin hayatı

Devrilmezler şiirden sonra, şiirden önce

Devirmek şaire kısmettir

Haberli gelir, gitmez habersiz

Girmez tek başına romana

Ölüm her şeye, aşk insana kısmettir

Aşkın bin rengi vardır, dili bir

Banarsan boyanırsın

Şiir kurtarmaz Sezar’ı, ben devrime kısmetken...