Günümüzde iyilik yapmakla iyi görünmek arasındaki çizgi giderek inceliyor. Kimi insanlar gerçekten bir başkasının hayatına dokunmak, yükünü hafifletmek ve karşılık beklemeden destek olmak için iyilik yaparken, kimileri de yalnızca başkalarının gözünde iyi bir insan olarak anılmak istiyor. Çünkü bazen yapılan iyiliğin kendisinden çok, kimlerin gördüğü önem kazanıyor.

Gerçek iyilik sessizdir. Alkışa, teşekküre, sosyal medyada paylaşılmaya ihtiyaç duymaz. Bir insanın zor zamanında yanında olmak, kimse görmeden el uzatmak, çıkar beklemeden destek vermek gerçek iyiliğin en güzel hâlidir. Çünkü iyilik, gösterildiğinde değil, yaşatıldığında anlam kazanır.

İyi görünmek isteyen insan ise çoğu zaman yaptığı iyiliğin karşılığında takdir, ilgi ve itibar bekler. Kalabalıkların önünde cömert, kapalı kapılar ardında duyarsız olabilir. Oysa insanın karakteri, başkalarının onu izlediği anlarda değil, kimsenin görmediği zamanlarda ortaya çıkar.

Belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur: Birine yardım ederken gerçekten onun iyiliğini mi düşünüyoruz, yoksa hakkımızda ne düşüneceklerini mi? Unutmayalım; iyi görünmek insanların gözünde bir iz bırakabilir ama gerçek iyilik bir insanın hayatında iz bırakır. Ve zaman, hangisinin gerçek olduğunu mutlaka ortaya çıkarır.

Sağlıcakla kalın. Haftaya görüşmek üzere