Tamamen beni anlatmak için sıralıyordu onca tümceleri. Beklentileri büyüdükçe sevgim çoğalıyordu. Bu onun hikâyesi, aynı zaman da bizim. Arayınca bulunuyordu barikatta. Giderken yanımda gitmişti. Ezbere biliyordum aşkı, o olmasaydı bilemezdik. Alıp geliyor kendini. Sondakileri öncelikleriydi aslında. Ekleyeceği çok sözleri vardı. Kızdıkça daha beter seviyordu beni. İyi ki aynalar bulunmuş. Soya soya gösteriyordu gerçek kişiliğini. Veriyordu aklındakileri cimrilik yapmadan. Tuttu acıları aklında, tekrarı olmadı. Akıyordu ışığı yaşanacaklara. Beklentinin sıfırlandığı yerdi tehlikeli olan. Yanından geçtiği ağaçlar şıkıdım şıkıdım meyveye durdu. Onda direnç, onda ben. Gelince hatırladı bütün geleceği. Yakabileceği yerleri yaktı, bana baktı, yer buldu, uzandı. Üşüyen elleriyle sıcak ellerimi tuttu, olan oldu. Çekip gidince bir başka belledi, özledi kendini. Vazgeçmeyince, şair durur mu, gözüme soktu şiiri. Bitmeden sönmedi. Sarılmadım, çok değil bir dakika, soğudu. Kırmadı dallarımı, inerken ihtiyacı olacaktı. Kendinden önce öne fırlayan fikirleri boldu. Seviyordu, zamanıydı grevlerin aklındaki bendim. Bendeydi tanıyayım diye dünyayı. Beklentilerin çokluğuydu yaşamı kolaylaştıran. Ah Dumanova, sıfıra indirilen beklentisiz anlar ne can sıkıcı. Ne kadar fazla iyilik yaptım için sevmiyordu, iyi olduğundan sevdim onu. Beni sevmesi onun için çabalamamdandı. Sadece kendi başarısına ulaşmak için çabalamıyordu. Özlemediğinde de aklındaydım. Onu sevmenin zemininde buldum bereketi. Biraz da iyi olmayı denemeli insan.