İnsan, hayatı boyunca bir yerlere yetişmeye, bir şeyleri başarmaya, birilerinin beklentilerini karşılamaya çalışıyor. Bazen ailesi için, bazen işi için, bazen de toplumun kendisine biçtiği rolü yerine getirmek için yaşıyor. Herkesi memnun etmeye çalışırken kendi isteklerini erteliyor. Söylemek istediklerini içine atıyor, gitmek istediği yerlerden vazgeçiyor, hayallerini bir gün gerçekleştirmek üzere rafa kaldırıyor. Ve farkında olmadan kendisine en uzak insan hâline geliyor.
Aslında insanın kendine yabancılaşması bir anda gerçekleşmiyor. Küçük tavizlerle başlıyor. İstemediği hâlde evet demekle, kırıldığı hâlde susmakla, yorulduğu hâlde güçlü görünmeye çalışmakla… Zamanla kendi sesini duyamaz hâle geliyor. Çünkü başkalarının ne düşündüğünü o kadar çok önemsiyor ki kendisinin ne hissettiğini sormayı unutuyor.
Belki de en üzücü olanı şu: İnsan bazen kendi hayatında başrol olduğunu bile unutuyor. Başkalarının hikâyelerinde iyi bir eş, iyi bir anne, iyi bir çalışan, iyi bir dost olmaya çalışırken kendi hikâyesini ihmal ediyor. Herkese ayıracak zamanı var ama kendisine ayıracak birkaç dakikası bile yok.
Oysa hayat, yalnızca sorumlulukları yerine getirmekten ve başkalarının beklentilerine yetişmekten ibaret değil. İnsan bazen durmalı ve kendisine şu soruyu sormalı: Ben gerçekten nasıl bir hayat istiyorum? Neleri seviyorum, neler beni mutlu ediyor, en son ne zaman sadece kendim için bir şey yaptım?
Çünkü insanın kendine dönmesi bencillik değil, bir ihtiyaçtır. Herkese yetişmeye çalışırken kendimizi kaybetmemeliyiz. Unutmamalıyız ki bir gün herkesin beklentileri değişebilir, insanlar hayatımızdan çıkabilir, koşullar farklılaşabilir. Ama bütün bu değişimlerin içinde kendimizle baş başa kalmaya devam edeceğiz.
Belki de hayatta en çok emek vermemiz gereken kişi, yıllardır ihmal ettiğimiz kendimizdir.
Sağlıcakla kalın. Haftaya görüşmek üzere.