Yılın son baharının son ayı, genç bir kadının daha son baharının son ayı oldu…
Gençlik yıllarında aşık olmuş, kalbinin sahibine bir türlü sahip olamamıştı. Aradan geçen o çok uzun yıllar belki de ilk kez güldürecekti yüzünü. Her kadın gibi yuvasını kurma hayallerinin sırası belki de bu kez onda olacaktı. Nihayet sevdiği adama elini tutacak kadar yakındı artık. Aşk bu, git deyince gitmiyordu. Yıllardır içinde büyüttüğü kocaman bir sevdası vardı herkesten gizlediği…
Geçen onca yılın gücü yetmemişti iki yüreğin ateşinin küle dönüşmesine…
Kader yeniden karşılaştırmış, bonkör davranacaktı belki de. Yıllar önce kavuşamayan çift kaderin önünde söz vermiş, ölünceye dek ayrılmayacaklardı bir daha…
Fakat Dilber, bu mutluluk uzun sürmemişti ki amansız bir hastalığa yakalandığını öğrenmişti. Gençlik yıllarında atılan bu hastalığın tohumları en mutlu anında yeşeriyordu belki de…
Ne yazık ki kanser olduğunu öğrenmiş ve iyileşmek için büyük mücadeleler veren Dilber, bu kez sevdası için, yıllarca hayalini kurduğu yuva için iyileşmek istiyordu. Ancak kader onlardan daha önce yemin etmiş, söz vermişçesine sonsuz bir ayrılık uykusuna yatırdı Dilber’i…
Elinde fotoğraf makinasıyla, yürekli, cesur, haysiyetli, onurlu, sert bakışlı, kimseye eyvallahı olmayan dik başlı, Adana’nın Asena’ydı O.
Yıllarca kavuşamadığı sevdasının acısını bayrak sevgisiyle, millet sevgisiyle bastırmış, her daim partisi ve ülküdaşlarının yanında yer almıştı. Tanıyan herkes bilirdi vazgeçmediği tek sevdasıydı vatan sevgisi…
Dilber’in ölüm haberi hepimizi derinden üzdü ne yazık ki. Ölmek için çok erkendi, ünlü şairimiz Atilla İlhan’ın, ‘kimi sevsem sensin’ şiirindeki dizeler gibi’ Sevmek için geç, Ölmek için erken…’ üstelik daha gelinlik giyecekti. Beyaz gelinliğini…
Ayrılıklara inat, hainliklere, vefasızlıklara, ihanetlere baş kaldıran Dilber amansız hastalığa baş kaldıramadı. Bir kez daha yenik düştü kadere. Doğmayan hayalleri defalarca gittiği hastane odasında bu kez terk etti onu. Vefasızlar karşısındaki kırgın kalbi sonsuza kadar susmuştu artık.
Hayatı boyunca tam bir Asena gibi yaşamıştı duruşuyla, kalemiyle, düşünceleriyle. Anacak son yolculuğuna uğurlanırken o her zaman koştuğu ülkücü arkadaşları ve partilileri sayılı denecek kadar az kişi katılmıştı cenaze törenine.
Adeta fırtınalı bir rüzgar Dilber’i yansıtırcasına hoyrat hoyrat esiyordu defin edileceği sırada. İmam tabutun başına geçmiş, helallik istiyordu cemaatten. ‘Haklarınızı helal ediyor musunuz?’ Hep bir ağızdan çıkan ‘Helal olsun’ cümlesi içimi parçaladı, ateş gibi yaktı yüreğimi. Oysa Dilber’in herkes üzerinde onca hakkı varken, O da helal ediyor muydu hakkını sahipsiz ve yalnız bırakanlara?
Asena uğurlanırken sevenleri, ailesi, birkaç ülküdaşı yalnız bırakmadık elbette. Ama hayatı boyunca dilinden düşürmediği her ihtiyaçları olduğunda fotoğraflarını çekip haberlerini yazdığı partililerinden eser yoktu neredeyse birkaç isim dışında. Abi dediği eski belediye başkanı Hüseyin Sözlü ve MYK Üyesi Mustafa İzgioğlu yanı başında sessizce veda ettiler son kez birbirlerine. Tabutunun üzerinde ne bayrak, nede üç hilal sancağı vardı Asena’nın. Tekbir getirip, bozkurt işareti yapan bozkurt kardeşleri neredeydi son yolculuğunda?
Yüreğime damlayan kandan gözyaşlarını silemedim bile o an. Vefasızlık ele geçirmiş olmalı Adana’mızı ve Adanalımızı… Orada olmayan herkes borçlu ayrıldı Asena’sından. Gönüldaşlarından alacaklı gitti…
Defin edilirken esen rüzgar adeta Dilber’in sesi olmuş, fırtınalar kopmuştu Adananın sessiz yüreğinde…
Savrulan hayalleriyle birlikte, sonbaharın yere düşürdüğü yapraklarda savruluyordu havada.
Sevdiği Adamı, kalbinin asırlık sahibini yetim bırakmıştı ardında. Elleri koynunda son yolculuğa uğurlarken sevdiği kadını, çaresizse acılar içinde bakıyordu uzaktan. Ateş düşüğü yeri yakmış, tüm hayallerini ve geleciğini de küle çevirmişti. Nikah cüzdanında soyadını vermek istediği kadınının adını, buz gibi bir mezar taşına yazdı kader…
Yiğit Dilber yine tuttu sözünü, giydi beyaz gelinliğini en sonunda. Yıllarca sevdiği adamı beklemiş, beyazlar içinde vedasını yapmıştı tıpkı bir gelin gibi…
Hayalini kurdukları yuvanın yerini buz gibi bir mezar taşı almıştı. Artık her şey, her kes geç kalmıştı, geç gelmişti Dilber’e…
Evet Sevgili Okurlarım, bu hafta çok kıymetli arkadaşımız, meslektaşımız, Sevgili Dilber Demirel’i kaybettik maalesef. Nurlar içinde yatsın, mekanı cennet olsun, devri daim olsun Dilber’imizin. Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu’nun da söylediği gibi, ‘üç günlük dünya için, fırıldak olmaya gerek yok.’ O yüzden sevdiklerimize sonradan pişman olmak yerine, yaşarken kıymet verip sahip çıkalım. Şu yalan dünya baki değil hiç birimize…
